In Memoriam | Kees Kuijs (1931 - 2026)

In dit artikel:

Kees Kuijs, de recordinternational van NAC, is in Breda op 94‑jarige leeftijd overleden. Journalist Orkun Akinci bezocht Kuijs onlangs in verzorgingshuis De IJpelaar en schetst een portret van een voetballer die wereldfaam bereikte (43 interlands voor Oranje, waarvan 39 in NAC‑dienst) maar de laatste jaren werd uitgehold door dementie.

Op zijn kamer vullen foto’s en herinneringen de leegte; met zijn rechterwijsvinger wijst Kuijs ploeggenoten en gebeurtenissen aan en heeft hij soms korte momenten van heldere herinnering. Tegelijkertijd worstelt hij met geheugenverlies, af en toe opvliegend gedrag en de algehele achteruitgang die bij psychogeriatrische zorg past. Nevenverschijnselen begonnen bijna tien jaar geleden; aanvankelijk werd niet‑aangeboren hersenletsel gediagnosticeerd. De familie ziet mogelijk een verband met zijn jarenlange, fanatieke kopwerk in een tijd dat ballen zwaar doorweekt waren en trainingen extreem fysiek werden afgerond.

Kuijs bleef tot ver in de tachtig trouw supporter van NAC en woonde met zijn vrouw Maartje vele thuiswedstrijden bij, maar sinds circa 2018 bezoekt hij geen duels meer. In dat jaar kreeg hij een emotioneel eerbetoon van het NAC Museum als “Legend of the Match”. Maartje woont in hetzelfde zorgcentrum; de kinderen brengen hen regelmatig bij elkaar voor een middagroutine met wijn (alcoholvrij), koekjes en foto’s — rituelen die soms korte, warme herkenning oproepen, ook al zijn echte gesprekken nauwelijks meer mogelijk.

Beelden uit zijn loopbaan blijven invloedrijk: een oude foto waarop hij poseert met Ferenc Puskás en andere grootheden trekt zijn aandacht, en een KNVB‑bal is een tastbaar symbool van erkenning. Voor Kuijs, die 259 wedstrijden voor NAC speelde en als linksback door velen als een van de besten werd beschouwd, vormen die foto’s en bezoekers de brug naar het verleden.

De reportage toont de tegenstelling tussen sportieve glorie en kwetsbaarheid op hoge leeftijd: trots en waardering blijven aanwezig, maar geheugenverlies en zorgbehoefte bepalen het dagelijks leven. Familie en personeel zoeken zoveel mogelijk lichtpuntjes; Kuijs accepteerde zijn toestand met relatieve kalmte en blikte soms nog dankbaar terug: “Bedankt”, zei hij bij afscheid. Zijn overlijden sluit het hoofdstuk van een geliefde clubheld die zowel op het veld als in het stadion diepe indruk maakte.